DE GESCHIEDENIS VAN DE RHODESIAN RIDGEBACK
Ruim honderd jaar geleden jaagde een befaamde jager op grootwild in
Rhodesië (nu Zimbabwe) met zijn meute honden. Zijn naam was Cornelis
van Rooijen en zijn meute jachthonden bestond uit zeer uiteenlopende
kruisingsproducten van de destijds algemeen voorkomende populaire Europese
rassen. In de meute waren exemplaren die in grootte en exterieur varieerden
van kleinere doggen tot terriërs. Een grote diversiteit in kleur
was aanwezig, doch eenkleurig geel en rood, als ook gestroomde honden
zag je het meest. Van Rooijen wist door strenge selectie een jachthond
te verkrijgen die bijzonder geschikt was voor het jagen onder de barre
omstandigheden. Een hond die weinig gevoelig is voor de in ruime mate
aanwezige parasieten, een hond die om weinig verzorging vraagt, een
die niet overmatig veel voedsel nodig heeft, een die lang zonder water
kan, een die zowel op zicht als ook met de neus jaagt, een die het kamp
of de boerderij kan bewaken, een die behoorlijk snel kan lopen, wendbaar
is en over de nodige spierkracht beschikt, een die over een groot uithoudingsvermogen
beschikt … Cornelis kreeg het voor elkaar om een dergelijke hond
te fokken en hij werd door andere jagers zeer gerespecteerd. Velen kochten
bij hem hun honden of combineerden ze met de zijne. Op zijn boerderijtje
in Plumtree waren er altijd wel belangstellenden die zeer onder de indruk
waren van de band die Cornelis met zijn honden had.
Cornelis keek verder dan de Europese rassen die de Boeren en Engelsen
meebrachten naar Afrika, hij kruiste ook met Afrikaanse honden en bastaarden.
Sommige ervan waren voorzien van een dorsale kam of ridge, welke deze
mutatie doorgaven aan het nageslacht. Er bestaan diverse versies van
even zovele auteurs en onderzoekers waar deze mutatie zich het eerst
heeft voorgedaan. Aanvankelijk werd gesproken over de hond van de Hottentotten
welke leek op een jakhals en voorzien was van een rugkam. Later is dit
weerlegd, deze honden zouden met Bantu's uit Oost Afrika meegekomen
zijn. Niet de hottentot hond doch de Afrikaanse jachthond "Nguni"
zou verantwoordelijk zijn voor het doorgeven van de ridge in de populatie
jachthonden van Van Rooijen.
Van Rooijen's honden stonden in die tijd bekend als: Leeuwhond, Boerhond,
Van Rooijenhond, Rifrug, Kamrug en Steekbaard.
Gezegd mag worden dat Cornelis van Rooijen bijzonder veel inspanningen
heeft gedaan om die voor het Afrikaanse klimaat geschikte gebruikshond
te fokken die we nu kennen als Rhodesian Ridgeback. Een hond die op
geen enkel terrein uitblinkt doch op alle kan functioneren. Hij is snel
maar niet de snelste, hij is sterk maar er zijn sterkere rassen en zo
kan je nog wel een aantal eigenschappen belichten.
Een ding is zeker het is een normale hond zonder overdrevenheid, geen
toeters en bellen, gewoon "sound".
DE RIDGE
Hieraan dankt het ras zijn naam. De ridge wordt gevormd door een streep
in tegengestelde richting groeiend haar, midden over de rug. Aan de
voorzijde bevindt zich de "box" die net achter de schoudertoppen
begint en symmetrisch van vorm is. De box kan rond, hartvormig, recht,
vierkant of rechthoekig zijn en dient twee symmetrisch geplaatste kruinen
of "crowns" te bevatten. De ideale rugstreep is direct achter
de box ongeveer 5 centimeter breed en verloopt taps tot in een punt
doorlopend ter hoogte van de heupen. De lengte van de box mag niet meer
dan een derde van de totale lengte zijn.
Deze ridge heeft geen enkele functie en voornoemde jager op grootwild
zal hieraan geen enkele waarde gehecht hebben. Bij het opstellen van
raspunten door een aantal liefhebbers is de ridge als bijzonder kenmerk
genoteerd. Dit gebeurde op initiatief van de families Peard, Dickson
en Barnes. Reden hiervoor was het gegeven dat omstreeks 1920 de interesse
voor safari's beduidend verminderde. De leeuwenjagers namen snel in
aantal af en ook werden hun honden minder gefokt. F. Barnes belegde
een bijeenkomst in Bulawayo in het jaar 1922 en er werden, naar voorbeeld
van de standaard voor de Dalmatische hond, richtlijnen vastgesteld voor
het fokken van één type hond met een ridge. Barnes richtte
bij deze gelegenheid tevens de eerste club voor het ras op, die we nu
nog steeds kennen als de Parent-club. Door zijn inspanningen werd deze
club alsmede de rasstandaard in 1924 erkend door de Kennel Union of
South Africa (KUSA). De ridge is hierdoor het specifieke kenmerk van
het ras geworden. Hij is hierdoor toch bijzonder belangrijk in de fokkerij
en bij het showgebeuren.
Inmiddels zijn er naast de Rhodesian Ridgeback andere rassen bekend
waarbij een vergelijkbare rugstreep aanwezig is. Onder andere de Thai
Ridgeback welke in 1993 erkend is door het F.C.I. Ook in diverse Afrikaanse
landen zijn populaties te vinden met deze eigenaardigheid. In Namibië
de "Kaokaland jachthond", bij Zulustammen de "Isiqha"
als ook de Bantu's en Hottentotten met hun "Nguni" jachthonden.
Ook op een eiland in de golf van Siam, genaamd Phu Quoc is er de "Phu
Quoc windhond". Laatstgenoemde is omstreeks 1890 naar Frankrijk
meegebracht en in Antwerpen op een tentoonstelling gekeurd. In het boek
"Hondenrassen" van de hand van H.A. Graaf van Bylandt, daterend
1904, is van dit ras een beschrijving opgenomen voorzien van een tekening
uit 1895.
Let er wel op dat bij een pup zonder ridge deze er NOOIT één
zal krijgen! Ook het aantal kronen zal nooit in aantal toe- of afnemen.
|